Wiadomo, słoneczko, forsycja i fiołki, Dłuższy dzień, śpiewające kosy. Dzieci znoszą do domu bukieciki kwiatuszków, wianki, patyki i masę błota
Świat zaczyna pachnąć. I nie wiem, może to te zapachy ożywiają wspomnienia. Może razem z przyrodą ożywa dzieciak we mnie i chce beztroski i luzu.
Chce mi się wiosną tracić czas. Chce mi się zabawy, niezobowiązującej radochy. Robienia rzeczy ot tak, bez celu.
To taki piękny i mądry zwrot.
Dać sobie spokój. W tych rozedrganych, szybkich, intensywnych czasach, gdy latamy, załatwiamy, ogarniamy wszystko w pędzie, multitasking, optymalizacja, przyspieszenie i instant.
Jesteśmy przebodźcowani, przegrzani, wypaleni. A gdy przydarza nam się wolna chwila, zupełnie dobrowolnie (chociaż może nie do końca, tak działa głód dopaminy i nasz mózg, przyzwyczajony, do ciągłych bodźców) bombardujemy się taką ilością obrazków, informacji i emocji, z jaką jeszcze nasi rodzice, czy dziadkowie mieli do czynienia w ciągu tygodni.
A najbardziej potrzeba na właśnie spokoju. Zatrzymania. Na chwilę, nikt nie mówi o tygodniach odosobnienia, choć czasem właśnie o tym marzę najbardziej.
Ale możemy wykrzesać z naszych intensywnych dni te kilkanaście minut i nie przeznaczać ich na dalsze bodźcowanie. Wtedy możemy dać sobie spokój.
Dać sobie 20 minut spaceru po osiedlu, z patrzeniem na łysiejące listopadowo drzewa.
Dać sobie 8 minut na medytację
Dać sobie pełnowartościowe picie herbaty, z czuciem zapachu, smaku i ciepła
Dać sobie czas na poczucie swojego ciała. Na zamknięcie oczu i oddychanie.
A w drodze do pracy podarować sobie zauważenie mgieł snujących się nad trawnikami.
Podarować to sobie, tak samo jak podarowujemy sobie nową sukienkę, „bo jestem tego warta”, należy mi się. Wiecie o co chodzi, pieniądze na tą sukienkę to zazwyczaj kilka godzin pracy, i to jest ten czas z naszego życia, który przeznaczamy na tę właśnie rzecz. A czasem można wybrać inaczej. Czasem można zastanowić się, co naprawdę daje mi spokój i odpoczynek.
Uświadomić sobie, o o nam naprawdę chodzi w życiu, to zawsze pozwala nabrać dystansu.
Zastanowić się, spróbować, poczuć.
A potem to sobie dać.
Dać sobie spokój.
Jesienią najbardziej lubię zmierzch. Nawet gdy o zmierzchu trzeba odwozić lub odprowadzać dzieciaki na zajęcia dodatkowe. Niezależnie od tego czy szuram właśnie w liściach, jadę samochodem, czy w domu zaparzam popołudniową herbatę pu erh. Gdy jesienią zapada popołudniowy zmierzch, to jest trochę ten efekt wełnianego kocyka przykrywającego życie, „teraz już nic nie musisz, teraz się utul i napij coś ciepłego, i masz jeszcze kardamonowe ciasteczko sobie przegryź.”