I przysypało.
cieszę się, bardzo się cieszę.
Śnieg przysypał szaro-błotniste chodniki i dygocące łyse drzewa, przeciągający się listopadowy smutek, i trochę też ciągnącą się od prawie roku stracho-niepewność i poczucie zagubienia i dezorientacji.
W takiej Narni, jaką mamy obecnie świat automatycznie traci trochę na realistyczności. Jest biały, puchaty i błyszczący więc nie może być taki do końca zły jak mówią.
Wyrywamy dzieciakom sanki z rąk i zjeżdżamy, jakby miało nie być jutra. Lepimy bałwany nie patrząc na zmarznięte palce bez rękawiczek. Chichramy się rzucając gałkami. ,
I chociaż wiatr wwiewa się za kołnierz (bo szalik oddany dziecku), samochody trzeba odśnieżać, stać w korkach, do wszystkiego dochodzi zimowa niemrawość i kocolubność, to dobrze że jest, ta zima.
Trochę układa ten zwariowany świat. Jest styczeń, jest zima, jest śnieg, wszystko na swoim miejscu, tak, jak powinno być.
W mokrych kombinezonach i z soplami do włosach wraca się do domu na herbatę z sokiem malinowym. Taka mała stabilizacja, namiastka normalności, trochę powrót do słodkiej przeszłości, za którą wszyscy tęsknimy w niepewnych czasach i która – wiadomo była inna, lepsza, a trawa była zieleńsza.
0 comments
Super komentarz !
Potwierdzam banana na buzi.
W styczniu zawisło też normalnością w eterze. Ale to pewnie wiesz. My teraz co miesiąc wspieramy swoje nowe internetowe radio. I jakoś tak milej jest co rano słysząc znajomy głos.
Ach. Jak kilka postów wcześniej ktoś pisał w zasadzie zawsze się zgadzam i zachwycam. Jak jakaś psychofanka.
My też wykożystujemy czas z dziećmi na sanki i dupoloty. Tak się zastanawiałam, dlaczego dorośli nie chodzą sami na dupoloty. Przecież to jest takie fajne 🙂
Panna-lilla
:))) Ściskam!
Oj tak, ta normalność w eterze jest cudowna:)
Dziękuję Ci za miłe słowa i pozdrawiam bardzo bardzo!