dziecko

Jest taka obiegowa opinia, że czas spędzony z dzieckiem, to w oczach
pracodawcy czas stracony. Że „siedząc” z dzieckiem w domu, mama (lub
tata) cofa się intelektualnie, zawęża horyzonty i tematy rozmów do kup,
miksowania zupek i problemów ze spaniem i generalnie zostaje daleko w
tyle w kwestii rozwijania umiejętności niezbędnych w pracy zawodowej.

Jako
mama dwojga (która mimo wszystko czyta książki, wychodzi z domu w
celach innych niż przepisowy spacerek wokół domu, żywi się niekoniecznie
resztkami po swoim dziecku i nawet zdarza jej się dobrze wyglądać)
pragnę zadać temu kłam. Albowiem, bycie menadżerem domowego ogniska i
codzienne czelendżowanie licznych kejsów, z których absolutnie wszystkie
są na ASAP, całkiem solidnie tjunignuje nam nasze CV.

Do umiejętności doprowadzonych do perfekcji dzięki macierzyństwu można zaliczyć:

Negocjowanie z trudnym klientem. Dwulatek
należy do kategorii klientów najtrudniejszych, nieprzewidywalnych,
często zgłaszających reklamacje, nie godzących się na zaproponowane
rozwiązania (chcesz iść na rower? NIE! chcesz zostać w domu? NIE!) i nie
przyjmujących logicznych argumentów.

Działanie pod wpływem stresu. A także zdecydowanie większa odporność na stres. Podobno
płacz dziecka drażni jakiś ośrodek w mózgu, tak, że nie da się tego
płaczu znieść i oczywiście zwiększa to poziom hormonu stresu w
organizmie. Okazuje się, że płacz w wersji podwójnej całkiem nieźle
uodparnia na kortyzol.


Podejmowanie szybkich decyzji, ustalanie priorytetów i opanowywanie sytuacji kryzysowych. Gdy
jedno właśnie wstało z nocnika i mocno interesuje się jego zawartością,
a drugie właśnie dossało się do posiłku. Gdy jedno jest bardzo zmęczone
i potrzebuje odizolowania od bodźców, a drugie właśnie najbardziej by
chciało skakać po łóżku. Gdy jedno boli brzuszek, a drugie, do tej pory
pięknie się bawiące samodzielnie, potrzebuje niezwłocznej maminej
pomocy. Gdy jedno próbuje nakarmić drugie swoim obiadem… 

Zdolności interpersonalne. Zdecydowanie rozwijają się na placach zabaw…

Kreatywność.
Nikt nie jest tak kreatywny jak mama, która ma dosyć układania po raz
milionowy tych samych puzzli i czytania trylionowy raz tej samej
książeczki

Terminowość. Cóż, przy małych dzieciach po prostu nie ma opcji spóźnienia się np z jedzeniem.


Dobra organizacja. Czyli np zwykłe wychodzenie na spacer, tak,
żeby żadne nie było głodne ani śpiące, i wygrużanie się z
dzieciowo-zabawkowym majdanem z domu (z nieszczęsnego czwartego piętra), i zaliczenie spacerku
wózkowo-rowerowego (z nie-do-końca współpracującym Rowerzystą) i zakupów przy okazji. Albo, w wersji dla
zaawansowanych, dwudniowy wyjazd pod namiot (o tym w najbliższych dniach).

Umiejętność doprowadzenia do końca swoich projektów. Czyli nie odpuszczanie opieki nad dzieckiem przez pierwsze lata jego życia, chociaż bywa to męczące, monotonne i zwyczajnie wkurzające.

 

No dobra. Lekko nie jest…

Dzieciaki się zgrywają. Nie w sensie zgrywy (chociaż, kto wie?), tylko zgrania w czasie. Jak jest dobrze, to po całości – Młodsza Młodzież sobie śpi lub patrzy, a Starsza układa puzzle lub jeździ samochodzikami. A ja nawet mogę ogarnąć siebie lub dom, a nawet czasem siąść do komputera lub dyskretnie poczytać (Pratchett na zmianę z Tracy Hogg, na ambitniejsze lektury przyjdzie czas)

Ale gdy któreś wymaga uwagi, drugie natychmiast wymaga jej bardziej. A ja wyrwana z błogostanu decyduję w pędzie czy najpierw masować bolący brzuszek noworodka czy całować stłuczone kolano starszaka; czy wycierać ulane mleko, czy wylaną zupkę; czy wyciszać potrzebującą snu córkę, czy czytać książeczkę potrzebującemu bliskości zazdrosnemu synkowi…

Opanowuję jednoczesne przytulanie obydwojga, znoszenie ich z czwartego piętra, naprzemienne ubieranie przy wychodzeniu na spacer (żeby żadne się nie zgrzało – a potem okazuje się, że sobie zapomniałam zapiąć bluzki), doglądanie posiedzenia na nocniku i zmianę pieluchy (bo i w tym temacie jakaś symultaniczność…), czy równoczesne karmienie piersią i owsianką.

Ale rosną. Codziennie o jeden dzień starsze, mądrzejsze. W weekend stuknęły im trzy tygodnie i dwa lata. Coraz bliżej do osiemnastki…

Lekko nie jest, to szczęście rodzinne wagi ciężkiej.

Przy okazji… W ramach zabaw językowych (trochę dla synka, trochę dla siebie – by uniknąć umysłowego rozmamłania), postanowiłam wskrzesić mój drugi blog – Rymowalnię. Serdecznie zapraszam, zwłaszcza Mamy, będzie mi bardzo miło, gdy zajrzycie!

U nas deszczowo.

„nie chce mi się dzisiaj nic
nawet chcieć się nie chce dziś
wieczór zapadł po to bym
mógł się zapaść razem z nim”

Szarość i mokrość. Jakiś marazm ogarnia.
Cóż, kiedy do wieczora jeszcze trochę, a marazm nie miewa w zwyczaju ogarniać niespełna dwulatków. O nie, niespełna dwulatek w deszczu kwitnie i jest taki zadowolony z życia, że aż mi głupio. Głupio mi, że wyprowadzają mnie z równowagi drobiazgi, że od dwóch dni planuję odkurzyć i jakoś mi się nie chce, że na spacerek wychodzę z najwyższą niechęcią. Ale on tego nie zauważa zupełnie, nie zraża się moją leniwą postawą. Zachwyca się szarością i deszczem, bada kałuże, zaśmiewa się goniąc gołębie i niestrudzenie wybiera kamyki, żeby chlupnąć nimi do wody. Każda przeszkoda, która mnie doprowadza do szału albo do łez (zwalam to na ciążowe hormony), dla niego jest wspaniałym wyzwaniem do podjęcia. Niepowodzenia są tylko zachętą do kolejnych prób. Każdy, nawet najmniejszy sukces powoduje eksplozję radości i zachęca do pójścia o krok dalej.

 

 

Niezły z niego kołcz.