rozmyślania

O ile na ogół doceniam to, co mam, znajduję mnóstwo szczęścia w codzienności, i mam poczucie sensu, to są takie dni jak ten. Kiedy z przeraźliwą jasnością uświadamiam sobie, że te dzieci to już na zawsze…

Gdy nie ma oddechu, nie ma znaczenia czy to poniedziałek, czy sobota, nie ma dni wolnych, nie ma l4, ani wolnego na żądanie… A gdy juz się uda urwać jakiś wolny wieczór na randkę czy imprezę, to i tak w głowie ta nieznośna świadomość, że rano nie ma litości, i trzeba wstawać, odsikiwać, karmić i czytać książeczkę o pająkach.

Gdy miałam kryzysy w pracy, zwsze mogłam sobie powiedzieć, że minie, że jeszcze tylko parę godzin i do domu, jeszcze chwila i weekend. A jakby coś, to zawsze mogę rzucić tę robotę.

A teraz tak nie ma.

Teraz też są weekendy, tak cudownie inne od reszty tygodnia, z Drugą Połową Rodziców obecną i zabierającą czasem nieletnich na dłuższy spacer do parku. I wieczorne Happy Hours. Są też Wspaniałe, Błogosławione Drzemki w ciągu dnia.

Ale czasem tych drzemek nie ma, za to jest marudzenie i nieustanne zapotrzebowanie na mamę… Jękolenie, płacz, stękanie i marudy. A we mnie wszystko wyje, żeby mnie zostawić w spokoju. Że ciszy potrzebuję jak powietrza.
I ta świadomość, że już nie mogę rzucić tego wszystkiego i wyjechać do Ameryki Południowej. Ta świadomość, że nie ma furtki, opcji, możliwości. Ta świadomość, że to już nieodwołalnie i na zawsze.

I tak. Wiem, że jeszcze dziś pewnie będę chciała edytować ten post. Dopisywać, że przecież sama chciałam. Że to świadoma decyzja, świadome wybory. I że moje życie jest najlepsze, jakie mogłam sobie wymarzyć. I to prawda będzie, ale i tak tego spokoju…tej ciszy…

Fajny Tata to skarb.

Niby to wiemy, ale czasem tuż po porodzie, jeszcze w połogu, kiedy jeszcze nie ogarnia się nowej rzeczywistości pojawia się pokusa, żeby trochę wyżyć się na mężu.
Zrobić z siebie trochę męczennicę i zgasić zapał młodego taty westchnieniem i słowami” daj, nawet przewinąć go nie potrafisz…” To takie budowanie ego na byciu matką polką i spychaniu faceta do roli co najwyżej pomagiera – pierdoły, któremu wszystko trzeba powiedzieć i pokazać palcem, a i tak w końcu coś schrzani.
I jeszcze często młode mamy wzajemnie się w takiej postawie wspierają „bo faceci tacy są” i na wyścigi narzekają lub wyśmiewają nieporadnych tatusiów.

Facet w końcu coraz bardziej się zniechęca i odsuwa. A im bardziej odsunięty i zniechęcony, tym trudniej mu się przełamać i nawiązać prawdziwy kontakt z dzieckiem. Co oczywiście daje nowe powody do narzekań.I koło się zamyka.

A przecież tata to połowa rodziców. Połowa rodziców, a nie jakiś dodatkowy gadżet, stawiany na równi z elektryczną nianią, matą edukacyjną i klockami lego. Więź z tatą jest jedyna w swoim rodzaju. Tata pokazuje inny świat niż mama, wspiera w inny sposób, ma inne pomysły, czułość od taty jest inna niż ta od mamy. Tata ma inne podejście do wielu spraw, co bywa bardzo inspirujące.

Warto wspierać ojców. Nie podcinać im skrzydeł, nie upupiać. Warto, fajny tata to skarb. Moje dzieci coś o tym wiedzą.

Jest taka obiegowa opinia, że czas spędzony z dzieckiem, to w oczach
pracodawcy czas stracony. Że „siedząc” z dzieckiem w domu, mama (lub
tata) cofa się intelektualnie, zawęża horyzonty i tematy rozmów do kup,
miksowania zupek i problemów ze spaniem i generalnie zostaje daleko w
tyle w kwestii rozwijania umiejętności niezbędnych w pracy zawodowej.

Jako
mama dwojga (która mimo wszystko czyta książki, wychodzi z domu w
celach innych niż przepisowy spacerek wokół domu, żywi się niekoniecznie
resztkami po swoim dziecku i nawet zdarza jej się dobrze wyglądać)
pragnę zadać temu kłam. Albowiem, bycie menadżerem domowego ogniska i
codzienne czelendżowanie licznych kejsów, z których absolutnie wszystkie
są na ASAP, całkiem solidnie tjunignuje nam nasze CV.

Do umiejętności doprowadzonych do perfekcji dzięki macierzyństwu można zaliczyć:

Negocjowanie z trudnym klientem. Dwulatek
należy do kategorii klientów najtrudniejszych, nieprzewidywalnych,
często zgłaszających reklamacje, nie godzących się na zaproponowane
rozwiązania (chcesz iść na rower? NIE! chcesz zostać w domu? NIE!) i nie
przyjmujących logicznych argumentów.

Działanie pod wpływem stresu. A także zdecydowanie większa odporność na stres. Podobno
płacz dziecka drażni jakiś ośrodek w mózgu, tak, że nie da się tego
płaczu znieść i oczywiście zwiększa to poziom hormonu stresu w
organizmie. Okazuje się, że płacz w wersji podwójnej całkiem nieźle
uodparnia na kortyzol.


Podejmowanie szybkich decyzji, ustalanie priorytetów i opanowywanie sytuacji kryzysowych. Gdy
jedno właśnie wstało z nocnika i mocno interesuje się jego zawartością,
a drugie właśnie dossało się do posiłku. Gdy jedno jest bardzo zmęczone
i potrzebuje odizolowania od bodźców, a drugie właśnie najbardziej by
chciało skakać po łóżku. Gdy jedno boli brzuszek, a drugie, do tej pory
pięknie się bawiące samodzielnie, potrzebuje niezwłocznej maminej
pomocy. Gdy jedno próbuje nakarmić drugie swoim obiadem… 

Zdolności interpersonalne. Zdecydowanie rozwijają się na placach zabaw…

Kreatywność.
Nikt nie jest tak kreatywny jak mama, która ma dosyć układania po raz
milionowy tych samych puzzli i czytania trylionowy raz tej samej
książeczki

Terminowość. Cóż, przy małych dzieciach po prostu nie ma opcji spóźnienia się np z jedzeniem.


Dobra organizacja. Czyli np zwykłe wychodzenie na spacer, tak,
żeby żadne nie było głodne ani śpiące, i wygrużanie się z
dzieciowo-zabawkowym majdanem z domu (z nieszczęsnego czwartego piętra), i zaliczenie spacerku
wózkowo-rowerowego (z nie-do-końca współpracującym Rowerzystą) i zakupów przy okazji. Albo, w wersji dla
zaawansowanych, dwudniowy wyjazd pod namiot (o tym w najbliższych dniach).

Umiejętność doprowadzenia do końca swoich projektów. Czyli nie odpuszczanie opieki nad dzieckiem przez pierwsze lata jego życia, chociaż bywa to męczące, monotonne i zwyczajnie wkurzające.

 

No dobra. Lekko nie jest…

Dzieciaki się zgrywają. Nie w sensie zgrywy (chociaż, kto wie?), tylko zgrania w czasie. Jak jest dobrze, to po całości – Młodsza Młodzież sobie śpi lub patrzy, a Starsza układa puzzle lub jeździ samochodzikami. A ja nawet mogę ogarnąć siebie lub dom, a nawet czasem siąść do komputera lub dyskretnie poczytać (Pratchett na zmianę z Tracy Hogg, na ambitniejsze lektury przyjdzie czas)

Ale gdy któreś wymaga uwagi, drugie natychmiast wymaga jej bardziej. A ja wyrwana z błogostanu decyduję w pędzie czy najpierw masować bolący brzuszek noworodka czy całować stłuczone kolano starszaka; czy wycierać ulane mleko, czy wylaną zupkę; czy wyciszać potrzebującą snu córkę, czy czytać książeczkę potrzebującemu bliskości zazdrosnemu synkowi…

Opanowuję jednoczesne przytulanie obydwojga, znoszenie ich z czwartego piętra, naprzemienne ubieranie przy wychodzeniu na spacer (żeby żadne się nie zgrzało – a potem okazuje się, że sobie zapomniałam zapiąć bluzki), doglądanie posiedzenia na nocniku i zmianę pieluchy (bo i w tym temacie jakaś symultaniczność…), czy równoczesne karmienie piersią i owsianką.

Ale rosną. Codziennie o jeden dzień starsze, mądrzejsze. W weekend stuknęły im trzy tygodnie i dwa lata. Coraz bliżej do osiemnastki…

Lekko nie jest, to szczęście rodzinne wagi ciężkiej.

Przy okazji… W ramach zabaw językowych (trochę dla synka, trochę dla siebie – by uniknąć umysłowego rozmamłania), postanowiłam wskrzesić mój drugi blog – Rymowalnię. Serdecznie zapraszam, zwłaszcza Mamy, będzie mi bardzo miło, gdy zajrzycie!